ต้องแต้มบุญสูงขนาดไหน..พี่ป้อม อัสนี เคยขับรถไปส่งผมที่อพาร์ทเม้นท์ แถวลำสาลี รามคำแหง!
 

       เอามาเล่าไว้ เป็นเรื่องเล็กๆๆๆที่น่ารักนะครับ เหตุการณ์มันเกิดขึ้นในวันที่ผมได้รับมอบ Demo ทำนองเพลง "ลาก่อน" จากพี่ป้อม ที่ร้าน "วนคาม" สุขุมวิท 23 นั่นแหละครับ หลังจากรับมอบเดโมแล้ว ผมก็กลับเข้าไปนั่งในร้านวนคามต่อ และสนทนาสัพเพเหระในเรื่องต่างๆกับพี่ป้อมพร้อมกับคนอื่นๆ

 

        เมื่อถึงเวลาสักตีสอง ก็เริ่มอำลาหมู่ดาวกัน ตอนนั้นผมยังไม่มีรถขับ และเช่าอพาร์ทเม้นท์อยู่แถวๆแยกลำสาลี ถ้าจำไม่ผิดน่าจะชื่อ J.Ma Mansion ไม่รู้ว่าทุกวันนี้ยังอยู่หรือเปล่า เพราะมันนานสามสิบกว่าปีแล้ว

       พอเห็นผมตั้งท่าจะเรียกแท็กซี่กลับ พี่ป้อมเลยถามว่าบ้านผมอยู่ที่ไหน ผมบอกว่าเช่าอพาร์ทเม้นท์อยู่ที่แถวๆแยกลำสาลี พอดีบ้านพี่ป้อมอยู่บริเวณถนนรามคำแหง เลยบอกว่างั้นไปกับพี่ก็ได้

       ต้องบอกว่าผมนี่คงทำบุญมาเยอะมากๆครับ เพราะมีโอกาสได้นั่งรถพี่ป้อม โดยที่พิเศษสุดคือ พอถึง ถ.รามคำแหง เนื่องจากมันดึกแล้ว รถไม่ติด พี่ป้อมเลยขับเลยไปส่งผมที่ลำสาลีเลย สิ่งที่ผมซึมซับมาจากพี่ป้อมวันนั้นมีสองสิ่งคือ สิ่งแรก..การปฏิบัติที่ผู้ใหญ่กระทำกับผู้น้อย เป็นเรื่องที่น่ารักสุดๆ ที่ผู้ใหญ่โดยเฉพาะเป็นซุปตาร์ระดับพี่ป้อมเสียเวลาไปส่งผม เกรงใจพี่ป้อมครับ แต่ก็แอบปลื้มใจ จนต้องเอาเรื่องนี้มาเล่า จะไม่เล่าวันนี้ จะให้เล่ากันวันหนายย...

       และสิ่งที่สอง..ตอนนั่งรถมาด้วยกัน พี่ป้อมเปิดเพลงในรถดังมากครับ ถ้าผมจำไม่ผิดน่าจะเป็นเพลงของวง Boston บ่งบอกสัญชาติชัดเจนว่าพี่ป้อมเป็นชาวร็อคของจริง และเมื่อวันที่ผมมีรถ ผมก็เปิดเพลงดังๆ เอาเท่าที่จะได้ยินรายละเอียดของดนตรีชัดๆ ใครเคยนั่งรถที่ผมขับจะรู้ว่าผมนี่ขับช้าโคตรๆ..ขับไปร้องเพลงไป ฟังเพลงไป บรรยายให้ผู้นั่งข้างๆฟังไปด้วย ว่าเพลงนี้ เพลงนั้น มันดียังไง อันนี้เป็นนิสัยที่ผมเป็นเอง พี่ป้อมไม่ได้สอนไว้ 55